دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد كه هيچ زندگی نكرده است، تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقی بود.
            پريشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بيشتری از خدا بگيرد، داد زد و بد و بيراه گفت، خدا سكوت كرد، جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت، خدا سكوت كرد، آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سكوت كرد.
         

    به پر و پای فرشته ‌و انسان پيچيد، خدا سكوت كرد، كفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سكوت كرد، دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد، خدا سكوتش را شكست و گفت: "عزيزم، اما يك روز ديگر هم رفت، تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادی، تنها يك روز ديگر باقی است، بيا و لااقل اين يك روز را زندگی كن".
            لا به لای هق هقش گفت: اما با يك روز.... با يك روز چه كار می توان كرد"...
        

   خدا گفت: آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويی هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در نمی‌يابد هزار سال هم به كارش نمی‌آيد"، آنگاه سهم يك روز زندگی را در دستانش ريخت و گفت: حالا برو و یک روز زندگی كن".

او مات و مبهوت به زندگی نگاه كرد كه در گودی دستانش مي‌درخشيد، اما می‌ترسيد حركت كند، می‌ترسيد راه برود، می‌ترسيد زندگی از لا به لای انگشتانش بريزد، قدری ايستاد، بعد با خودش گفت: وقتی فردايی ندارم، نگه داشتن اين زندگی چه فايده‌ای دارد؟ بگذارد اين مشت زندگی را مصرف كنم".
         

  آن وقت شروع به دويدن كرد، زندگی را به سر و رويش پاشيد، زندگی را نوشيد و زندگی را بوييد، چنان به وجد آمد كه ديد می‌تواند تا ته دنيا بدود، می تواند بال بزند، می‌تواند پا روی خورشيد بگذارد، می تواند ....
          او در آن يك روز آسمانخراشی بنا نكرد، زمينی را مالك نشد، مقامی را به دست نياورد، اما .... 
        

  اما در همان يك روز دست بر پوست درختی كشيد، روی چمن خوابيد، كفش دوزدكی را تماشا كرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايی كه او را نمی‌شناختند، سلام كرد و برای آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد، او در همان يك روز آشتی كرد و خنديد و سبك شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.
او در همان يك روز زندگی كرد.
       

   فردای آن روز فرشته‌ها در تقويم خدا نوشتند: امروز او درگذشت، كسی كه هزار سال زيست!"
         زندگی انسان دارای طول، عرض و ارتفاع است؛ اغلب ما تنها به طول آن می اندیشیم، اما آنچه که بیشتر اهمیت دارد، عرض یا چگونگی آن است...
          امروز را از دست ندهید، آیا ضمانتی برای طلوع خورشید فردا وجود دارد!؟

نی شکسته

 با این دل ماتم زده آواز چه سازم 

 بشکسته نی ام بی لب دم ساز چه سازم 

 در کنج قفس می کشدم حسرت پرواز 
 

با بال و پر سوخته پرواز چه سازم 

 گفتم که دل از مهر تو برگیرم و هیهات 

 با این همه افسونگری و ناز چه سازم

خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود

از پرده در افتد اگر این راز چه سازم 
 

گیرم که نهان برکشم این آه جگر سوز 

 با اشک تو ای دیده ی غماز چه سازم 

 تار دل من چشمه ی الحان خدایی ست 

 از دست تو ای زخمه ی ناساز چه سازم

ساز غزل سایه به دامان تو خوش بود

دو از تو من دل شده آواز چه سازم

شعر از امیر هوشنگ ابتهاج (سایه)

فسانه ی شهر

صبا به لرزش تن سیم تار را مانی
 به بوی نافه سر زلف یار را مانی
 به گوش یار رسان شرح بی قراری دل
 به زلف او که دل بی قرار را مانی
 در انتظار سحر چون من ای فلک همه چشم
بمان که مردم چشم انتظار را مانی
سری به سخره ی زانوی غم بزن ای اشک
 که در سکوت شبم آبشار را مانی
به پای شمع مه از اشک اختران ای چرخ
 کنار عاشق شب زنده دار را مانی
 ز سیل اشک من ای خواب من ندیده هنوز
 چه بستری تو که دریا کنار را مانی
گذشتی ای مه ناسازگار زودگذر
 که روزهای خوش روزگار را مانی
 مناز این همه ای مدعی به صحبت یار
 که پیش آن گل نورسته خار را مانی
 امان نمی دهی ای سوز غم به ساز دلم
بیا که گریه ی بی اختیار را مانی
 غزال من تو به افسون فسانه در همه شهر
 ترانه ی غزل شهریار را مانی
نوید نامه ات ای سرو سایه پرور من
 بگو بیا که نسیم بهار را مانی

امیر هوشنگ ابتهاج (سایه)

شراره های الماس گونه ی سخن(سخنان بزرگان) ف.شیدا

انسان خردمند ، تار و پودهای اصلی زندگی را می یابد .* اُرد بزرگ

زندگی خواب است و عشق رؤیای آن .* موسسه

كسي كه زبانش را حفظ كند خدا عيب او را مي پوشاند. (امام علي «ع»)

كلمات حباب آبند و اعمال قطره طلا (ضرب المثل شرقي)

كار ريشه هاي تلخ و ميوه شيرين دارد. (ضرب المثل آلماني)

نگارش انديشه ها، سرمايه آينده است. (ضرب المثل اسپانيائي)

به حال بیندیش و از افکار گذشته و دغدغه های آینده رها شو،
به نهایت سادگی و سکوت بیندیش و از همهمه محیط اطراف فاصله بگیر
چشمانت را ببند و بگذار که همه چیز و همگان از تو عبور کنند
درونت صافی ریز بینی است
آنچه که لایق توست را حفظ خواهد کرد.

داستاني در مورد اولين ديدار «امت فاکس»، نويسنده و فيلسوف معاصر، از رستوران سلف

سرويس؛ هنگامي که براي نخستين بار به آمريکا رفت.وي که تا آن زمان، هرگز به چنين

رستوراني نرفته بود در گوشه اي به انتظار نشست.با اين نيت که از او پذيرايي شود.اما هرچه

لحظات بيشتري سپري مي شد ناشکيبايي او از اينکه مي ديد پيشخدمتها کوچکترين توجهي

به او ندارند،شدت گرفت.از همه بدتر اينکه مشاهده مي کرد کساني پس از او وارد شده بودند

و در مقابل بشقاب هاي پر از غذا نشسته و مشغول خوردن بودند.

وي با ناراحتي به مردي که بر سر ميز مجاور نشسته بود،نزديک شد و گفت:«من حدود بيست

دقيقه است که در اينجا نشسته ام بدون آنکه کسي کوچکترين توجهي به من نشان دهد. حالا

مي بينم شما که پنج دقيقه پيش وارد شديد با بشقابي پر از غذا در مقابلتان اينجا نشسته ايد!

موضوع چيست؟مردم اين کشور چگونه پذيرايي مي شوند؟»مرد با تعجب گفت:« ولي اينجا

سلف سرويس است.» سپس به قسمت انتهايي رستوران جايي که غذاها به مقدار فراوان

چيده شده بود، اشاره کرد و ادامه داد:« به آنجا برويد، يک سيني برداريد و هر چه مي

خواهيد، انتخاب کنيد،پول آن را بپردازيد،بعد اينجا بنشينيد و آن را ميل کنيد!»

امت فاکس، که قدري احساس حماقت مي کرد، دستورات مرد را پي گرفت.اما وقتي غذا را

روي ميز گذاشت ناگهان به ذهنش رسيد که زندگي هم در حکم سلف سرويس است.همه

نوع رخدادها،فرصت ها،موقعيتها،شاديها،سرورها و غم ها در برابر ما قرار دارد. در حالي که

اغلب ما بي حرکت به صندلي خود چسبيده ايم و آن چنان محو اين هستيم که ديگران در

بشقاب خود چه دارند و دچار شگفتي شده ايم که چرا او سهم بيشتري دارد؟که هرگز به

ذهنمان نمي رسد خيلي ساده از جاي خود برخيزيم و ببينيم چه چيزهايي فراهم

است،سپس آنچه مي خواهيم،برگزينيم.

 از کتاب: شما عظيم تر از آني هستيد که مي انديشيد/مسعود لعلي

من در میلیون ها خانه و هتل به سر برده ام... ولی این اهمیت ندارد، هركجا كه هستم، همیشه خودم هستم. و چون هرجا كه هستم مسرورم، آن مكان برایم سرورانگیز می شود. در كرتCrete یك خبرنگار یونانی از من پرسید  ، زیرا او مرا در پوناPoona دیده بود، در اورگانOregon دیده بود و اینك در كرت با من مصاحبه می كرد  ، "باگوان، چگونه همیشه ترتیبی می دهید كه در بهشت زندگی كنید؟"
گفتم، "مسئله ی یافتن بهشت نیست. مسئله ی حمل كردن آن در درون است، تا هركجا كه بروی در آنجا وجود داشته باشد. و اگر آن را در درونت نداشته باشی، نمی توانی آن را در هیچ كجای دیگر پیدا كنی. بهشت فقط در یك مكان وجود دارد و آن در درون تو است. ربطی به خانه ها و مكان ها ندارد. و اگر حوصله ات سر برود، این فقط یعنی كه تو امیدوار بودی آن را دراینجا پیداكنی و آن را پیدا نكرده ای پس كسل هستی و فكر می كنی به مكان دیگری بروی تا آن را بیابی.
در آنجا نیز آن را نمی یابی، پس باردیگر حوصله ات سر می رود و زندگی شروع می كند بیشتر و بیشتر كسالت آورشدن. همانطور كه پیر می شوی، زندگی یك كسالت محض sheer boredom می شود، زیرا شروع می كنی به درك این كه بهشت در هیچ كجا وجود ندارد. و معجزه این است: تو در تمام این مدت آن را در درونت حمل می كرده ای.
می توانی به كره ماه بروی، ولی به درون نخواهی رفت، نمی توانی آن را باور كنی: "درون من و بهشت؟ ناممكن است!" تو شرطی شده ای كه از خودت متنفر باشی، خودت را سرزنش كنی، خودت را رد كنی: "درون من؟ و بهشت؟"بنابراین از همان آغاز، ردشدن است. هرگز به درون نمی روی؟ فقط این را امتحان كن. من تو را باز نمی دارم....... اگر بهشت خودت را یافته باشی، هنوزهم می توانی به رستوران بروی، هنوزهم می توانی به سینما بروی، هنوز هم می توانی به قمارخانه بروی، ضرری ندارد. ولی درهیچ كجا احساس كسالت نخواهی كرد.در زندان آمریكا كه بودم، هر پنج زندانبان، یكی پس از دیگری، دیریازود حیرت می كردند كه من امور را به چه راحتی دریافت می كنم. و از من می پرسیدند، "به نظر نمی آید كه شما مختل شده باشید. آشكارا به نظر می رسد كه دولت می خواهد شما را تحقیر كند، ولی شما تحقیر نشده اید. كاملاً از آن لذت می برید."گفتم، "اهمیتی ندارد. من هرجا باشم خودم هستم  ، در زندان یا در كاخ. من تغییر نمی كنم. فضای درونی من بی تغییر می ماند. هیچكس نمی تواند مرا تحقیر كند. هیچكس نمی تواند مرا رنجور سازد."
درواقع، درست عكس این رخ داد: وقتی كه از نخستین زندان بیرون آمدم  ،جایی كه بیشتر از همه جا ماندم  ،در چشمان زندانبان اشك جمع شده بود. و او گفت، "ما دلمان برایت تنگ می شود. دلم می خواست كه نزد ما می ماندی.  تو تمام طعم این زندان را تغییر دادی." من در بخش بیمارستان بودم و بیشتر اوقات در اتاق پرستار یا در اتاق دكتر نشسته بودم. و تمام مقامات زندان می آمدند و سوال می پرسیدند. و سرپرستار به من گفت، "چنین چیزی هرگز قبلاً اتفاق نیفتاده است. این مقامات عالی رتبه، این مردمان گنده هرگز اینجا نمی آیند. هر ماه یكی دو دقیقه برای بازدید می آیند. و حالا روزی شش بار رییس زندان می آید، پزشكان می آیند، همه می آیند و همه مشكلات روحی دارند و شما اینجا را یك مدرسه كرده اید." یكی از پرستارها بسیار علاقمند بود، زیرا لیسانس خودش را در فلسفه گرفته بود و گفت، "این نخستین فرصت من است تا با كسی صحبت كنم كه مشكلات مرا درك می كند. من نمی توانم با هیچكس در این زندان صحبت كنم. من پس از گرفتن لیسانس خودم به اینجا ملحق شدم و یك پرستار شدم. من نه می توانم چیزهایی را كه می دانم برای اینها بگویم و نه می توانم از كسی سوال كنم."
او حتی برای تعطیلات هم بیرون نمی رفت و دایما نزد من می آمد. و آنان بسیار خوشحال بودند كه من سه روز تمام با آنان بودم... همیشه این را به یاد خواهند داشت.  و آنان عكس های مرا از روزنامه ها می بریدند و از من امضا می گرفتند تا یادگاری نگه دارند. ولی من گفتم، "آیا با سایر زندانیان هم چنین می كنید؟"
گفتند، "ما نمی توانیم شما را به چشم یك زندانی نگاه كنیم.  فقط می توانیم شما را به عنوان میهمان نگاه كنیم." مسئله این نیست كه كجا باشی. مسئله این است كه آیا خویش را می شناسی یا نه.  اگر نشناسی، هر مكانی یك جهنم است و دیریا زود كسالت آغاز می شود. بنابراین با تغییر دادن مكان نمی توانی از بیحوصلگی و كسالت فرار كنی، همچون سایه تو را تعقیب خواهد كرد. فقط با تغییردادن آگاهی است كه از هرگونه امكان كسالت خلاص خواهی شد.این پرسش تو بود كه به یادم انداخت كه آری، من دوماه است كه بیرون نرفته ام. من حتی در موردش فكر هم نكرده بودم. من فقط می آیم تا شما را ببینم و با شما خوش باشم  و سپس می روم و در اتاقم می مانم  ، فقط با خودم. من نیازی ندارم كه چمدان یا كتاب ها را باز و بسته كنم. آن میمون مرده است!

اوشو