راه زندگی

 خداوند فرمود .......

در دستانم دو جعبه دارم :
• که خدا آنها را به من هدیه داده است .

او به من گفت :

غمهایت را در جعبه سیاه و شادیهایت را در جعبه طلایی جمع کن .

من نیز چنین کردم و

غمهایم را در جعبه سیاه ریختم و شادیهایم را در جعبه طلایی !

با وجود اینکه جعبه طلایی روز به روز سنگین تر می شد

اما از وزن جعبه سیاه کاسته می شد !

در جعبه سیاه را باز کردم و با تعجب دیدم که ته آن سوراخ است !!!

جعبه را به خدا نشان دادم و گفتم : پس غمهای من کجا هستند ؟!

خداوند لبخندی زد و گفت : غمهای تو این جا هستند ، نزد من !

از او پرسیدم : خدایا ،‌ چرا این جعبه ها را به من دادی ؟

چرا این جعبه طلایی و این جعبه ی سیاه سوراخ را ؟

و خدا فرمود :

بنده ی عزیزم ، جعبه ی طلایی مال آنست که قدر شادیهایت را

بدانی و جعبه سیاه ، تا غمهایت را رها کنی !

طعم اسرارآميز عسل روي زبان

مردي در جنگل مي دود، تلاش دارد از شيري فرار كند كه در تعقيب اوست. به پرتگاهي مي رسد. راهي براي رفتن وجود ندارد، پس مي ايستد. براي يك لحظه نمي داند چه كند. به پايين نگاه مي كند، يك دره و پرتگاه بسيار عميق و بي انتهاست. اگر بپرد، رفته است. ولي با اين وجود يك امكان برايش هست ، معجزات رخ مي دهند.

پس او عميق تر به پايين نگاه مي كند و مي بيند كه دو شير ديگر نيز ايستاده و به بالا نگاه مي كنند. پس آن امكان تمام است.

شير نزديك مي شود، غرش مي كند: مرد مي تواند صداي غرش او را بشنود. تنها امكان فرار او اين است كه از ريشه هاي درختي كه لب پرتگاه است آويزان شود. او نه مي تواند پايين بپرد و نه مي تواند آنجا لب پرتگاه بايستد، پس به ريشه ي آن درخت آويزان مي شود. ريشه ها بسيار شكننده هستند و او مي ترسد كه هر لحظه شكسته شوند.

نه تنها اين، بلكه شبي بسيار سرد است و دست هايش چنان سرد شده كه مي ترسد شايد نتواند براي مدت زياد آويزان بماند. ريشه ها در دستانش ليز مي خورند. دست هايش يخ زده اند. مرگ قطعي است. مرگ هرلحظه در آنجاست.

سپس به بالا نگاه مي كند: دو موش مشغول جويدن ريشه هاي آن درخت هستند. يكي از موش ها سفيد است و ديگري سياه، نماد روز و شب، نماد زمان. زمان از دست مي رود و آن دو موش مشغول جويدن ريشه ها هستند و واقعاً كارشان را عالي انجام مي دهند آن ها تقريباً به آخرش رسيده اند، نزديك است كه تمامش را بجوند ، شب شده و موش ها نيز بايد استراحت كنند، بنابراين با شتاب تمامش مي كنند. هرلحظه ريشه از تنه جدا خواهد شد. مرد بارديگر به بالا نگاه مي كند و در آنجا كندوي عسلي هست كه از آن عسل مي چكد. همه چيز را از ياد مي برد و مي كوشد قطره اي از آن عسل را به زبانش بگيرد و موفق مي شود. و آن طعم واقعاً شيرين است!

حالا اين تمثيل معاني زياد دارد.

يك شير از گذشته مي آمده و دوشير در آينده منتظر هستند، زمان به سرعت مي گذرد، مرگ همچون هميشه بسيار نزديك است، آن دو موش ريشه ي خود زندگي را قطع مي كنند. ولي اگر بتواني در زمان حال زندگي كني، آن طعمي واقعاً شيرين است!
واقعاً زيباست.

آن مرد در لحظه زندگي كرد و همه چيز را فراموش كرد. در آن لحظه مرگي وجود نداشت، شيري وجود نداشت، زمان نبود، هيچ چيز وجود نداشت ، فقط آن طعم اسرارآميز عسل روي زبانش.

 راه زندگي كردن همين است، اين تنها راه زندگي كردن است ، وگرنه زندگي نخواهي كرد. هر لحظه.... اوضاع چنين است.

تو آن شخصي هستي كه از آن ريشه ي درخت آويزاني و مرگ از هر طرف دربرت گرفته است و زمان از دست مي رود. هرلحظه به مرگ فرو مي افتي و ناپديد مي شوي.

حالا چه بايد كرد؟ نگران گذشته باشي؟ نگران آينده باشي؟ نگران مرگ باشي؟
نگران زمان باشي؟ يا از لحظه لذت ببري؟

به فردافكر نكردن يعني به اين لحظه اجازه دادن تا قطره اي عسل شيرين روي زبانت شود.

 با وجودي كه مرگ وجود دارد، زندگي زيباست.

باوجودي كه گذشته زياد خوب نبود و كسي از آينده چيزي نمي داند، اميد بستن به آن مايه ي نااميدي است، ولي اين لحظه زيباست. بگذار قطره اي عسل روي زبانت شود.

 همين لحظه بسيار زيباست. چه چيزي كسر است؟ در همين لحظه باش.

 راز خوشبختی