راه زندگی

من در میلیون ها خانه و هتل به سر برده ام... ولی این اهمیت ندارد، هركجا كه هستم، همیشه خودم هستم. و چون هرجا كه هستم مسرورم، آن مكان برایم سرورانگیز می شود. در كرتCrete یك خبرنگار یونانی از من پرسید  ، زیرا او مرا در پوناPoona دیده بود، در اورگانOregon دیده بود و اینك در كرت با من مصاحبه می كرد  ، "باگوان، چگونه همیشه ترتیبی می دهید كه در بهشت زندگی كنید؟"
گفتم، "مسئله ی یافتن بهشت نیست. مسئله ی حمل كردن آن در درون است، تا هركجا كه بروی در آنجا وجود داشته باشد. و اگر آن را در درونت نداشته باشی، نمی توانی آن را در هیچ كجای دیگر پیدا كنی. بهشت فقط در یك مكان وجود دارد و آن در درون تو است. ربطی به خانه ها و مكان ها ندارد. و اگر حوصله ات سر برود، این فقط یعنی كه تو امیدوار بودی آن را دراینجا پیداكنی و آن را پیدا نكرده ای پس كسل هستی و فكر می كنی به مكان دیگری بروی تا آن را بیابی.
در آنجا نیز آن را نمی یابی، پس باردیگر حوصله ات سر می رود و زندگی شروع می كند بیشتر و بیشتر كسالت آورشدن. همانطور كه پیر می شوی، زندگی یك كسالت محض sheer boredom می شود، زیرا شروع می كنی به درك این كه بهشت در هیچ كجا وجود ندارد. و معجزه این است: تو در تمام این مدت آن را در درونت حمل می كرده ای.
می توانی به كره ماه بروی، ولی به درون نخواهی رفت، نمی توانی آن را باور كنی: "درون من و بهشت؟ ناممكن است!" تو شرطی شده ای كه از خودت متنفر باشی، خودت را سرزنش كنی، خودت را رد كنی: "درون من؟ و بهشت؟"بنابراین از همان آغاز، ردشدن است. هرگز به درون نمی روی؟ فقط این را امتحان كن. من تو را باز نمی دارم....... اگر بهشت خودت را یافته باشی، هنوزهم می توانی به رستوران بروی، هنوزهم می توانی به سینما بروی، هنوز هم می توانی به قمارخانه بروی، ضرری ندارد. ولی درهیچ كجا احساس كسالت نخواهی كرد.در زندان آمریكا كه بودم، هر پنج زندانبان، یكی پس از دیگری، دیریازود حیرت می كردند كه من امور را به چه راحتی دریافت می كنم. و از من می پرسیدند، "به نظر نمی آید كه شما مختل شده باشید. آشكارا به نظر می رسد كه دولت می خواهد شما را تحقیر كند، ولی شما تحقیر نشده اید. كاملاً از آن لذت می برید."گفتم، "اهمیتی ندارد. من هرجا باشم خودم هستم  ، در زندان یا در كاخ. من تغییر نمی كنم. فضای درونی من بی تغییر می ماند. هیچكس نمی تواند مرا تحقیر كند. هیچكس نمی تواند مرا رنجور سازد."
درواقع، درست عكس این رخ داد: وقتی كه از نخستین زندان بیرون آمدم  ،جایی كه بیشتر از همه جا ماندم  ،در چشمان زندانبان اشك جمع شده بود. و او گفت، "ما دلمان برایت تنگ می شود. دلم می خواست كه نزد ما می ماندی.  تو تمام طعم این زندان را تغییر دادی." من در بخش بیمارستان بودم و بیشتر اوقات در اتاق پرستار یا در اتاق دكتر نشسته بودم. و تمام مقامات زندان می آمدند و سوال می پرسیدند. و سرپرستار به من گفت، "چنین چیزی هرگز قبلاً اتفاق نیفتاده است. این مقامات عالی رتبه، این مردمان گنده هرگز اینجا نمی آیند. هر ماه یكی دو دقیقه برای بازدید می آیند. و حالا روزی شش بار رییس زندان می آید، پزشكان می آیند، همه می آیند و همه مشكلات روحی دارند و شما اینجا را یك مدرسه كرده اید." یكی از پرستارها بسیار علاقمند بود، زیرا لیسانس خودش را در فلسفه گرفته بود و گفت، "این نخستین فرصت من است تا با كسی صحبت كنم كه مشكلات مرا درك می كند. من نمی توانم با هیچكس در این زندان صحبت كنم. من پس از گرفتن لیسانس خودم به اینجا ملحق شدم و یك پرستار شدم. من نه می توانم چیزهایی را كه می دانم برای اینها بگویم و نه می توانم از كسی سوال كنم."
او حتی برای تعطیلات هم بیرون نمی رفت و دایما نزد من می آمد. و آنان بسیار خوشحال بودند كه من سه روز تمام با آنان بودم... همیشه این را به یاد خواهند داشت.  و آنان عكس های مرا از روزنامه ها می بریدند و از من امضا می گرفتند تا یادگاری نگه دارند. ولی من گفتم، "آیا با سایر زندانیان هم چنین می كنید؟"
گفتند، "ما نمی توانیم شما را به چشم یك زندانی نگاه كنیم.  فقط می توانیم شما را به عنوان میهمان نگاه كنیم." مسئله این نیست كه كجا باشی. مسئله این است كه آیا خویش را می شناسی یا نه.  اگر نشناسی، هر مكانی یك جهنم است و دیریا زود كسالت آغاز می شود. بنابراین با تغییر دادن مكان نمی توانی از بیحوصلگی و كسالت فرار كنی، همچون سایه تو را تعقیب خواهد كرد. فقط با تغییردادن آگاهی است كه از هرگونه امكان كسالت خلاص خواهی شد.این پرسش تو بود كه به یادم انداخت كه آری، من دوماه است كه بیرون نرفته ام. من حتی در موردش فكر هم نكرده بودم. من فقط می آیم تا شما را ببینم و با شما خوش باشم  و سپس می روم و در اتاقم می مانم  ، فقط با خودم. من نیازی ندارم كه چمدان یا كتاب ها را باز و بسته كنم. آن میمون مرده است!

اوشو

او از خدا معنی زندگی را پرسید. اما خدا جوابش را با سؤال خودش داد و گفت: «اجابت تو همین سؤال توست.

سؤالت را بگیر و در دلت بكار و فراموش نكن كه این دانه‌ای ا‌ست كه آب و نور می‌خواهد.»

او سؤالش را كاشت. آبش داد و نورش داد و سؤالش جوانه زد و شكفت و ریشه كرد. ساقه و شاخه و برگ. و هر

ساقه سؤالی شد و هرشاخه سؤالی و هر برگ سؤالی.

و او كه روزی تنها یك سؤال داشت؛ امروز درختی شد كه از هرسرانگشتش سؤالی آویخته بود. و هر برگ تازه،

دردی تازه بود و هر باز كه ریشه فروتر می‌رفت، درد او نیز عمیق‌تر می‌شد.

فرشته‌ها می‌ترسیدند. فرشته‌ها از آن همه سؤال ریشه‌دار می‌ترسیدند.

اما خدا می‌گفت: «نترسید، درخت او میوه خواهد داد؛ و باری كه این درخت می‌آورد. معرفت است.

فصل‌ها گذشت و دردها گذشت و درخت او میوه داد و بسیاری آمدند و جوابهای او را چیدند. اما دردل هر میوه‌ای

باز دانه‌ای بود و هر دانه آغاز درختی‌ست. پس هر كه میوه‌ای را برد دردل خود بذر سؤال تازه‌ای را كاشت.

«و این قصه زندگی آدم‌هاست» این را فرشته‌ای به فرشته‌ای دیگر گفت.
                                                                                                           «عرفان نظرآهاری»

آدمهای داستان زندگی ما

تا حالا به آمدن ها و رفتن های آدم های مختلف توی زندگی تون توجه کردید؟آدم هایی که با ورودشون به زندگی

ما می تونن آینده مون رو تحت تاثیر قرار بدن.من سعی می کنم که حواسم رو به این آمدن ها و رفتن ها جمع

کنم.می دونی این طوری فکر می کنم که هر کس برای انجام کاری یا حتی گفتن کلمه ای به زندگی من وارد می

شه.از زمان ورود اون رو تحت نظر دارم تا بدونم  وظیفه ای که بر گردن اونه چیه.همون طور که ما هم در زندگی

آدمها اطرافمون نقش آفرینی می کنیم.اگه بدونیم که شخصی برای چه چیزی وارد زندگی ما می شه یا می تونیم

مانع از خطر بشیم یا این که با درک درست و به موقع از اون اتفاق با سرعت بیشتری به سمت پیشرفت پیش بریم.

اشتباه نکنید.آدم ها به اندازه تجربه ای که برای من به ارمغان می یارن ارزش ندارن.من به اون ها با این دید نگاه

نمی کنم.اون ها بنا به نقشی که ایفا می کنن.یک استاد یک دوست یک همراه یک همسفر یا ...... جایگاه ویژه

ای توی قلبم دارن.آدم ها رو دوست دارم صاف و ساده بی آلایش بدون ریا سعی می کنم به اون ها محبت

کنم.حتی شده بایک لبخند.اما می دونید که افراد درک متفاوتی از این رفتار دارن و این تفاوت،رفتار هایی متفاوت

رو از جانب من برای اون ها به همراه داره. مهمتر از همه اینها، آدمها برای همدیگر یه استاد یا معلم هستند.مهم

انه که تو اینو بفهمی و برای خودت هضم شده باشه...پس همه ما اینجا هستیم در این دنیا تا آگاهی همدیگر را

تکمیل کنیم...پس دوست من....نگاهت به آدمهای اطرافت چگونه است؟؟؟ اگه خوب نیست بهتره تغییرش بدی حتی اگه اونها بد باشن......بیرون از اینجا سئوالات بسیار زیادی هست که بشر حتی به یکی از اونها پاسخ نداده ،بعضی از پاسخ هاش هم تبدیل شده به پرسش؟؟؟؟